بالاتر از

ابرها.

نخستین تماس من برای کسانی که خط افق دبی را در ارتفاع چشم می‌خواهند. برج بلندمرتبه‌ی خصوصی در سایه‌ی برج خلیفه — سقف‌های سه‌گانه، استخر آسمانی و همسایگانی که هرگز در نمی‌زنند.

یک جزیره

برای یک نفر.

برای خانواده‌هایی که می‌خواهند دریا انتهای راهرو خانه باشد. ویلای ساحلی روی شاخه‌های پالم، لنگرگاه خصوصی، باغ‌های فرورفته و دروازه‌ای که راننده‌ات را می‌شناسد.

داخلی‌هایی

چون سینما.

ذخیره‌ی من برای مالکانی که نما را پیش‌تر مالک شده‌اند. مرمر هم‌جنس، برنز دست‌سای و نوری که برای شب طراحی شده — یک پلاتوی سینمایی خصوصی با موسیقی متن شهر.

در لبه‌ی

آب.

برای مالکانی که بیشتر با کشتی سفر می‌کنند تا اتومبیل. برج‌های باریک رو به مارینا — از آسانسور تا یاوت در کمتر از یک دقیقه؛ مذاکره‌ی موردعلاقه‌ی من.

آرام،

بیرون از شهر.

برای خریداری که سکوت می‌خواهد. ملکی خصوصی جایی که تپه‌های شنی به پاویون شیشه‌ای می‌رسند، خط افق شهر یک نوار نقره‌ای دور است و تنها صدا، باد همان‌جایی‌ست که من بزرگ شدم.